Mijn lessen met honden

Wendy

Er was een moment in mijn leven waarop ik voelde: nu is het een mooie tijd om een hond te nemen.

Een hond was altijd al een grote wens geweest. Tegelijkertijd besefte ik heel goed dat een hond ook een enorme impact op je leven heeft. Ik was 36 jaar, had drie kinderen en mijn jongste was zes jaar. Met mezelf had ik afgesproken dat dit een mooi moment zou zijn. De kinderen waren groot genoeg om op hun eigen manier mee te helpen en mee te genieten.

Samen met de kinderen gingen we op zoek. Uiteindelijk viel onze keuze op Wendy, een zesjarige Hollandse herderteef uit het asiel.

De eerste twee weken vroeg ik me serieus af of het wel goed zou komen. Wendy zat bijna voortdurend onder de tafel. Ze observeerde ons, maar leek er niet echt bij te willen horen. Ik wist dat ze uit een gezin met kinderen kwam en had daarom goede hoop, maar toch begon ik te twijfelen.

Totdat ze na ongeveer twee weken blijkbaar genoeg had gezien.

Ze kwam onder de tafel vandaan en besloot dat wij haar gezin waren.

Vanaf dat moment draaide ze mee alsof ze nooit anders had gedaan. Wendy was geweldig. Ze ging overal mee naartoe, deed met alles mee en werd een belangrijk onderdeel van ons gezin.

En toen kwam Biko

Toen Wendy acht jaar oud was, gebeurde er iets wat ik nooit had voorzien. Tijdens een loopsheid werd ze gedekt door een jonge Mechelse reu van nog maar tien maanden oud. Ik wist niet eens dat een reu op die leeftijd al vruchtbaar kon zijn.

Wendy kreeg drie pups. Helaas werden er twee dood geboren. Eén reutje bleef over.

We noemden hem Biko.

En met Biko begon eigenlijk pas echt mijn reis in de wereld van honden.

Biko was een echte Mechelse herder. Pittig, energiek en behoorlijk aanwezig. Bovendien had hij geen concurrentie gehad in het nest; alle aandacht was vanaf het begin voor hem geweest. Toen hij in de puberteit kwam, ontstonden de eerste problemen. Hij trok aan de lijn, vroeg voortdurend aandacht en vertoonde steeds meer dwingend gedrag, vooral naar andere mensen.

Wendy had een flinke taak aan hem en probeerde hem op haar manier nog wat op te voeden. Maar op een gegeven moment nam ik het over.

Ik ging met hem naar een hondenschool.

We hebben samen een bijzondere weg afgelegd. Het was niet altijd gemakkelijk, maar het was absoluut de moeite waard. Juist doordat ik zoveel met Biko moest leren, groeide mijn belangstelling voor honden en hun gedrag. Ik raakte steeds meer gefascineerd door de vraag achter het gedrag: waarom doet een hond wat hij doet? Wat probeert hij eigenlijk te vertellen?

Ik wilde steeds meer leren.

Ik besteedde veel tijd met mijn honden en volgde allerlei cursussen en opleidingen. Langzaam begon ik zelf les te geven en uiteindelijk behaalde ik mijn diploma als instructeur hondenopvoeding. Daarna volgden nog vele cursussen en lezingen over hondengedrag.

Wendy en Biko werden allebei elf jaar oud.

En toen werd het stil.

Na een jaar begon het toch weer te kriebelen.

Siep

Er kwam een Barbet-pup op mijn pad, een reutje van een fokster uit België. We noemden hem Siep.

En met Siep begon opnieuw een heel ander verhaal.

Het eerste jaar was moeilijk. Heel moeilijk zelfs. Siep had gedrag dat ik niet begreep. Hij liep weg, begroette ons nauwelijks en leek soms helemaal niet echt contact met ons te willen maken. Daarnaast was zijn gezondheid slecht. Hij had voortdurend ontstoken ogen en kreeg epileptische aanvallen.

Ik voelde verdriet en frustratie. Ik had geen verbinding met deze hond en begreep niet waarom.

Een klassiek homeopaat, Miranda de Bie, hielp ons in die periode met zijn gezondheid. En toen Siep ongeveer één jaar oud was, ontmoette ik bij toeval zijn broer.

Dat was een enorme eyeopener.

Ineens vielen er misschien wel tien kwartjes tegelijk.

Zijn broer vertoonde heel bijzonder gedrag. Zodra hij een geluid hoorde, begon hij door de woonkamer te ijsberen in strakke, steeds terugkerende patronen. Het was duidelijk dat deze hond lichamelijk én geestelijk niet goed in zijn vel zat.

Ik begon Siep met andere ogen te bekijken.

Langzaam werd duidelijk dat ook hij lichamelijk en geestelijk veel problemen had. Toen ik verder onderzoek deed, ontdekte ik dat er bij beide ouders al epilepsie voorkwam.

Dat veranderde alles.

Zijn gedrag was niet langer iets wat ik moest oplossen. Het was iets wat ik moest leren begrijpen.

En juist daar ontstond onze verbinding.

Ik ging kijken naar wat Siep nodig had. Wat kon hij wél? Wat vond hij fijn? Wat was voor hem haalbaar? In plaats van hem te willen laten voldoen aan mijn verwachtingen, gingen we samen op zoek naar een manier waarop we konden leven die bij hém paste.

Vanuit de behendigheid, die echt helemaal niet lukte, kwamen we uiteindelijk bij het speuren terecht.

En daar bleek Siep geweldig goed in.

Het was alsof we eindelijk zijn taal hadden gevonden.

Een lichaam dat steeds meer van hem vroeg

Toen Siep drie jaar oud was, kreeg hij een ongeluk. Zijn gewricht in zijn voorpoot was ernstig beschadigd en er moest een stalen plaat in.

Maar zijn lichaam accepteerde die plaat niet.

Wat volgde was een jaar vol ellende: operaties, veel antibiotica en steeds opnieuw zorgen. Uiteindelijk hield Siep er een hernia en een stijve poot aan over.

Precies in die periode had ik mijn Reiki-inwijdingen gehad. Ik kon hem daarmee verlichting geven en hem op een andere manier ondersteunen.

Dat was opnieuw een bijzondere ervaring.

Toen Siep acht jaar oud was, kreeg hij kanker.

En toen moesten we afscheid nemen.

Wat heb ik ontzettend veel geleerd van deze hond.

Misschien wel meer dan ik op dat moment kon beseffen.

Steeds verder leren

Mijn verlangen om honden beter te begrijpen werd alleen maar groter. Ik wilde verder leren en behaalde in België de opleiding tot hondengedragsbegeleider en opvoeder volgens de Connectie-methode van Geert De Bolster.

Dat voelde als thuiskomen.

Veel van wat ik intuïtief al voelde en waar ik zelf naar op zoek was, kreeg daar woorden en verdieping. We leerden niet alleen over gedrag, maar ook over verbinding, bewustzijn, mediteren en mindfulness.

Tegelijkertijd was ik me verder gaan verdiepen in Reiki en volgde ik opleidingen in sjamanisme.

Langzaam kwamen al die verschillende werelden bij elkaar.

Voor mij ging het steeds minder alleen over het gedrag van een hond.

Het ging over de hond als geheel.

Over lichaam, emoties, ervaringen, karakter en de verbinding tussen mens en hond.

En toen kwam Zivah

Na Siep wilden we een tijdje geen hond meer.

Er was zoveel verdriet geweest. We hadden tijd nodig.

Maar soms komt een hond op je pad zonder dat je ernaar op zoek bent.

Bij de dagopvang Storumloop, vlak bij ons huis, gebeurde iets verdrietigs. De vader van de eigenaresse was plotseling overleden. Hij had kort daarvoor een hond in huis genomen die op zes maanden leeftijd door haar eigenaren was verlaten.

Deze hond was daarna van adres naar adres gegaan binnen de familie. Toen ze loops werd, werd haar gedrag steeds ongeremder. Ook had ze voortdurend zwaar ontstoken oren.

Ik vond haar verhaal ontzettend verdrietig.

Ik besloot haar uit te laten.

Daarna ging ze een weekend met ons mee kamperen.

En toen gebeurde het.

Mijn man en ik werden verliefd op haar.

En zij op ons.

Natuurlijk ging ook dat niet vanzelf. Ze was wild en onstuimig. Ze ging regelmatig jagen en visite werd in het begin bepaald niet vriendelijk ontvangen.

Maar we bleven.

En zij begon te vertrouwen.

Na ongeveer twee jaar werd onze band steeds sterker. Ze ontdekte dat ze bij ons veilig was. Dat ze niet opnieuw hoefde te verhuizen. Dat ze niet meer hoefde te zoeken naar een thuis.

Ze wist: ik ga hier niet meer weg.

En juist dat vertrouwen maakte dat haar oude trauma langzaam kon helen.

Een nieuwe uitdaging

Alsof het leven opnieuw wilde laten zien dat geen enkele hond hetzelfde verhaal heeft, kwamen er ook bij haar gezondheidsproblemen.

Ze kreeg last van haar ogen. Na onderzoek bleek dat ze een auto-immuunziekte had waardoor haar ogen niet tegen UV-straling kunnen.

Jarenlang gebruikten we een bril en oogdruppels.

Maar uiteindelijk konden we het proces niet meer tegenhouden.

Ze werd vrijwel blind.

En ze was pas zes jaar oud.

Dat was natuurlijk opnieuw verdrietig en ingrijpend. Maar ook nu leerde zij mij iets.

Honden hebben een bijzonder vermogen om te leven met wat er ís.

Zij vraagt zich niet af waarom ze niet meer kan zien.

Ze is gewoon een blije hond.

Wij geven haar seintjes wanneer er water of een obstakel aankomt. Ze kan nog steeds loslopen in het bos en ze kan nog altijd fantastisch speuren.

Haar wereld is veranderd, maar haar leven is niet minder waardevol geworden.

Misschien zelfs wel rijker op een andere manier.

Wat al die honden mij hebben geleerd

Als ik terugkijk, zie ik dat iedere hond op precies het juiste moment in mijn leven kwam.

Wendy leerde mij geduld en vertrouwen.

Biko bracht mij naar de wereld van hondengedrag en opvoeding.

Siep leerde mij om verder te kijken dan gedrag. Om niet meteen te willen veranderen wat ik niet begrijp, maar eerst te onderzoeken waarom iets gebeurt. Hij leerde mij dat begrip ruimte kan maken voor verbinding.

En mijn huidige hond leert mij opnieuw dat een beperking niet betekent dat een leven minder waardevol is. Dat vertrouwen kan groeien, zelfs wanneer een hond in het verleden weinig veiligheid heeft gekend. En dat een hond je soms kan laten zien hoe je het leven kunt nemen zoals het komt.

Mijn reis met honden begon ooit heel eenvoudig met de wens om een hond te hebben.

Ik had toen nooit kunnen bedenken waar die eerste stap mij zou brengen.

Van een Hollandse herder uit het asiel naar opleidingen, hondengedrag, Reiki, sjamanisme, mindfulness en vooral naar een steeds dieper begrip van de verbinding tussen mens en hond.

Ik heb geleerd dat achter gedrag altijd een verhaal zit.

En dat wanneer je bereid bent om werkelijk te kijken, te luisteren en te voelen, er vaak veel meer mogelijk is dan je in eerste instantie denkt.

Voor mij gaat het daarom uiteindelijk niet om de perfecte hond.

Het gaat om elkaar leren begrijpen.

Om te ontdekken wie er werkelijk tegenover je staat.

En om samen te zoeken naar een manier waarop mens én hond zichzelf mogen zijn.

Dat is de reis die mijn honden mij hebben gegeven.

En die reis gaat nog steeds verder.